W początkach XVIII wieku rząd szwedzki nakłonił poddanych do hodowli nowej rośliny uprawnej, ziemniaka. Rośliny podczas chłodnego szwedzkiego lata zawiązały owoce - jagody. Niektórzy chłopi zjedli je sądząc, że są one przeznaczoną do jedzenia częścią tych roślin i wielu z nich uległo poważnemu zatruciu. Stało się tak dlatego, że wszystkie organy ziemniaków, z wyjątkiem jadalnych bulw, są trujące. Właściwości trujące mają na-wet zielone oczka na bulwach.

Pierwotnie ziemniaki rosły dziko w surowych warunkach na wyżynach Andów - na obszarze dzisiejszej Boliwii i Peru. Nikt nie wie, jak dawno temu człowiek zaczął je uprawiać. Na długo przed najazdem hiszpańskich konkwistadorów w XVI wieku w państwie Inków hodowano liczne odmiany ziemniaka różniące się barwą skórki: od białej i żółtej, przez różową, czerwoną, purpurową, aż po niebieską. Chociaż uważa się, że ziemniaki do Europy sprowadzili Walter Raleigh i Francis Drake, prawdopodobnie jednak pierwsi uczynili to Hiszpanie.